پنجشنبه نهم آذر 1385
ما هر دو زنیم
و زنها بی پناهند
در دل سیاه این مردم
پناهی جستجو نکن
تنها خداست که میداند
این آزمون تلخ
خود محشریست
باور کن
بعد از این پائیز
که انگار از همیشه ابری تر است
برای ما آفتاب خواهد بارید
...........
پ.ن: کاش میشد کمی انسان می شدیم و با آبروی رفته بیشتر از این بادبادک نمی ساختیم ... از آسمان سیاه دل شما مردم پست هزار چهره بیزارم که چطور نفهمیده را چون خطی از قرآن بر حقانیتش زنی را به حقارت می برید ... نفرین و هر چه بدی از آن شما که شرافت را به سلاخی نیرنگتان برده اید
لینک ثابت
نوشته شده در ساعت 3:17 به قلم فانی ماندنی
|