فاني

fani-mondani — Sun, 06 Dec 2009 19:28:18 GMT

سالها بی بودنت گذشت

این سالهای مانده نیز بگذرد

چه اهمیت دارد کسی نباشد در این سالهای باقی

چه اهمیت دارد زیبایی پژمرده شود روبروی هیچ نگاهی که تماشاگر نیست

چه اهمیت دارد موها شانه نخورد به دست کسی که هرگز نیامده است

چه کم میشود از دنیا اگر دوستت دارمی گفته نشود؟

چه گم میشود در این قلب کبود اگر لحظه ای خاطره اش از یاد برود؟

چه اهمیت دارد اگر تو مرا هرگز عاشق نبودی

این سالهای مانده هم بی عشق تو خواهد گذشت

چه اهمیت دارد اگر من صبح به صبح در آغوش کاذبی دوستت دارمی پوشالی هجی کنم

این سالهای مانده را بی تو با سایه ای سرخواهم کرد

بی تو بی عشق ... با تنی خواهم زیست

چه اهمیت دارد در آن قلبی بتپد یا نه

چه کسی اهمیت میدهد من عاشق بودم روزگاری تو را

چه کسی میداند عشق یک بار می آید و میرود برای همیشه

...

fani-mondani — Thu, 26 Nov 2009 22:42:48 GMT

کاش آمدنت را میشد مثل یک نقاشی کشید

کوبید روی دیوار

وقتی امیدی نیست

تصویر واهی خیالی خوش

جای خالی بودنت را

از کابوسهایم کم میکند

fani-mondani — Sat, 07 Nov 2009 00:11:18 GMT

باران میزند

بوی روزهای رفته می آید

سخت است به تو نیاندیشیدن

سخت است فراموش کردنت

اولین بار زیر باران تو را بوسیدم

اولین بار زیر باران بود که عاشقت شدم

سخت است نبودنت عزیز من سخت است

به باران بگو نزند

به خاطره ها بگو نیایند

به دلم بگو نمی آیی هرگز دوباره

به دلم یاد بده فراموشت کند اینبار

fani-mondani — Wed, 04 Nov 2009 17:32:18 GMT

باز می آیی و جولان میدهی در ذهن بیمارم

باز هم آمدی اینجایی ... در آغوشم

باز طعم تو میریزد زیر داغی لبها

باز دستی چنگ میزند لای موهایم

...

باز حجم تو را دارد این نگاه اسیر

باز بوی تو را میدهد این خاطره های زنده

به قصاص کدام قلب عاصی

در گذشته هایمان ماندی؟؟؟

fani-mondani — Mon, 26 Oct 2009 20:12:16 GMT

نیست

هرگز نبوده و نیست

نخواهد آمد منتظر نمان

نیامده بود از اول دل به خاطره اش نبند

گر گرفته ای به یاد بوسه اش

داغی بود که به لبت زده شد

مهر و مومش کن لبی را که به سایه بوسه دهد

به قلبت یاد بده

شبی رویا دیده در تنهایی

نبوده و نیست و نخواهد آمد

شعری از محمد علی بهمن

fani-mondani — Sat, 24 Oct 2009 20:26:16 GMT

از زندگی از این همه تکرار خسته ام

از های و هوی کوچه و بازار خسته ام

دلگیرم از ستاره و آزرده ام ز ماه

امشب دگر ز هر که و هر کار خسته ام

دل خسته سوی خانه تن خسته می کشم

آخ … کزین حصار دل آزار خسته ام

بیزارم از خموشی تقویم روی میز

وز دنگ دنگ ساعت دیوار خسته ام

از او که گفت یار تو هستم ولی نبود

از خود که بی شکیبم و بی یار خسته ام

تنها و دل گرفته و بیزار و بی امید

از حال من مپرس که بسیار خسته ام

به کدامین گناه

fani-mondani — Wed, 21 Oct 2009 15:15:18 GMT

من مست بودم

در آغوش نا آشنای تو

به دنبال مامنی

و تمنای آرامشی

...

من از تو زخم میخوردم

من از تو به درد میرسیدم

درون آغوش تو بود که دریده میشدم

چه میخواستی از این تن مچاله غمگین؟

شهوتت به چند میارزید که فروختی مرا؟

شرافتت را کدام هوس به یغما برده بود که به تاراجم زدی؟

تو را به قضاوت کدام داور برم که تاوان این خونابه گیرد؟؟؟؟؟؟؟؟؟

درد بی درمان

fani-mondani — Tue, 13 Oct 2009 15:21:18 GMT

چه قصه غمگین عجیبیست

من به تو فکر میکنم

و کسی هست که فکر من آشفته اش کرده

توام که مدتهاست از فکر کسی بیمار شده ای

کاش این درخت شاخه شاخه را میشد از بیخ برید

fani-mondani — Sun, 04 Oct 2009 20:01:42 GMT

دست خودم نبود

نگاهم که میکردی

دلم رم میکرد

و تنم بوی غریزه ی حوا را میداد

خرده به بی پروائیهایم نگیر

که زن شاعر مسلک

شهوتی آهوانه دارد

fani-mondani — Sun, 04 Oct 2009 19:38:18 GMT

رفتی

مثل تمام قصه های عاشقانه ی ناتمام

بی خداحافظی

هنوز تنم بوی تو را میدهد

لبم را بچش

هنوز طعم تو را میدهد

چه قصه ی ناتمام غمگینی

هنوز کسی هست که هر روز دلم برایش تنگ میشود